Recensie ‘De Kids of Appetite’ – David Arnold

Op 21 april bespreken wij De Kids of Appetite van David Arnold met de Book Club. Liz kon niet wachten en heeft haar enthousiasme al op papier gezet. Zij geeft het tweede boek van Arnold maar liefst 4,5 sterren.

Schermafbeelding 2017-03-05 om 16.13.23

Vorig jaar werd mijn aandacht door De Kids of Appetite getrokken. Myrthe van Blossom Books vond dit boek zelfs net zo goed als Ik geef je de zon. Een boek dat ik ook erg tof vind en aanraad, dus ik werd erg benieuwd. Daarnaast trok het plot van De Kids of Appetite mij.

Door de lovende woorden en door de prachtige voorkant, kon ik niet wachten tot ik aan dit boek kon beginnen. Al weet ik als geen ander dat goede recensies de lat hoog leggen bij een boek, dat het dan soms juist heel erg tegenvalt. Ik heb nog nooit iets van David Arnold gelezen en ik had ook geen idee wat ik ervan kon verwachten. Gelukkig waren al die sterren bij dit boek dus wel echt terecht.

DeKoA

Ik snap volledig waarom Blossom Books dit boek heeft uitgegeven. Alleen al op de eerste tien bladzijdes zag ik minstens tien nieuwe favoriete quotes die ik stuk voor stuk wilde uittikken en op social media wilde gooien met de boodschap:
Lees dit en lees het NU.
Omdat ik niet kon kiezen, heb ik dan ook twee quotes toegevoegd, maar als ik een hele recensie, bestaande uit quotes moest schrijven, dan was dit ook gelukt.

Soms vind ik de Engelse covers mooier dan de vertaalde editie en soms is het andersom. In dit geval vind ik de cover van de Nederlandse editie die is ontworpen  door Lennart Wolfert (ook de designer van de cover van Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld) een stuk mooier dan de Engelse. En hij is zo, zo, zo fotogeniek. Had ik al gezegd dat hij zo mooi op foto’s past?

Arnold gebruikt wel lastigere woorden dan de meeste YA-auteurs waarvan ik boeken lees. Het is wat meer naar literatuur toe, maar dat maakt niet uit. Het gaat om de woorden, om het verhaal, om de boodschap. Sommige mensen vinden YA-boeken geen literatuur, zoals bijvoorbeeld de boeken van Herman Koch of Arnon Grunberg zijn. Voor mij maakt het niet uit wat voor genre het is: het verhaal trekt, niet het genre.

De Kids of Appetite heeft een vreemde sfeer. Eentje die ik onmogelijk kan beschrijven, maar die er is. Hij pakt je, zuigt je mee en laat je niet meer los tot je het boek uit hebt. Meteen vanaf de eerste bladzijde was ik benieuwd hoe het boek zou eindigen, wat voor dingen er allemaal tevoorschijn zal komen. David Arnold weet de nieuwsgierigheid bij zijn lezers goed op te roepen, moet ik zeggen. Het boek leest niet snel weg, omdat je alle mooie quotes wilt onthouden, bij alles stil wilt staan en alles wil opschrijven.

Kirk JohnWilkins

Het verhaal wordt verteld vanuit Mad en Vic, allebei personages die zowel geliefd als gehaat zijn door mensen. Allebei jonge mensen die geen gewone tieners zijn. Vic heeft een handicap, maar de nadruk ligt er niet op. Iets dat ik heel fijn vind. Het is er gewoon, meer niet. Af en toe wordt het genoemd, maar het vormt niet het hoofddoel van De Kids of Appetite. Hij is Vic, een van de Kids of Appetite en meer niet.

Hou je van Ik geef je de zon en De hemel begint bij je voeten van Jandy Nelson? Hou je van mooie quotes? Dan is De Kids of Appetite ook echt iets voor jou. Het boek krijgt vierenhalve sterren van mij.

 

 

Advertenties

Recensie ‘Carve The Mark’ – Veronica Roth

Carve The Mark is een boek waar heel veel mensen naar uitkeken. Dit is namelijk het nieuwste boek van bestsellerschrijfster Veronica Roth. Met de Divergent-serie maakte ze naam en zorgde ze ervoor dat heel de wereld haar leerde kennen.

In eerst instantie was ik niet enthousiast, omdat ik niet zo goed wist of het mijn ding was. En bovendien vond ik het laatste deel van Divergent helemaal niets, dus ik was een beetje huiverig ervoor. Toch besloot ik om het boek te lezen, mede door de voorkant. Mooie voorkanten werken altijd als een soort magneet voor mij. De voorkant van Carve The Mark is gewoonweg supermooi. Simpel, maar door het kleurgebruik is ‘ie zo gaaf. Meestal heb ik dan ook – ten onrechte soms – in mijn hoofd dat het boek wel goed moet zijn. Maar in dit geval ging het gelukkig wel op, want dit boek was tof.

Het verhaal speelt zich af in een onbekend universum. Cyra, de zus van de tiran Ryzek, heeft een bijzondere pijnlijke gave, die handig wordt ingezet door haar broer om zijn vijanden te martelen. Maar Cyra is veel meer dan een wapen in handen van haar broer: ze is snel, veerkrachtig en slimmer dan hij denkt. Wanneer Akos uit het naburige rijk Thuve als gevangene in Cyra’s wereld terechtkomt, lijkt de vijandschap tussen hun landen en hun families onoverkomelijk.

veronicarothcarvethemark2In het begin moest ik er echt in komen. Eigenlijk had ik toch een beetje een boek verwacht zoals Divergent, ook al is dit een compleet nieuw boek. Maar daar lijkt het dus echt totaal niet op, dus als je dat verwacht, word je teleurgesteld.
Toen ik eenmaal gewend was aan de ietwat bijzondere namen, vloog ik er doorheen. Tip: lees dit artikel over de uitspraak van de namen.

veronicarothcarvethemark

De schrijfstijl van Veronica Roth zorgt dat je in Carve The Mark meegesleurd wordt en wilt blijven lezen. Het boek is niet heel dun, maar ik vloog er doorheen toen ik er inzat. Toen had ik helemaal niet meer het idee dat het boek zo dik was. Carve The Mark staat bol van de spanning en je hebt elk moment het gevoel dat er iets kan gebeuren. Nee, beter gezegd, je weet dat er elk moment iets kan gebeuren en dat is ook voelbaar.

Dit boek wordt verteld vanuit twee personages met ieder een heel eigen standpunt en denkwijze. Hierdoor leer je beide personages goed kennen. Niet alleen zijzelf, maar ook hoe de ander is vanuit hun oogpunt. Daarnaast is er in Carve The Mark gekozen voor zowel de eerste persoon (Cyra) als voor de derde (Akos). Daardoor hebben ze allebei een heel ander soort stem en ook een andere soort vertelwijze.
Ik vind het leuk dat de personages Akos en Cyra allebei totaal anders zijn. Zij is eigenwijs, hij is rustig en meer bedachtzaam. Maar ze hebben een ding gemeen: voor hun dierbaren gaan ze heel ver, omdat ze van ze houden.

Soms moet je kiezen voor boeken buiten je comfortzone en ontdekken dat die boeken soms ook geweldig zijn. Ik ben blij dat ik toch Carve The Mark ben gaan lezen, want ik vond het tof. Ik ben heel benieuwd naar het tweede deel van deze nieuwe serie. Haar andere serie vond ik tegenvallen in het tweede en derde deel, dus ik hoop dat dat hierbij niet gebeurt. Dat zal meer dan zonde zijn, want het is nu gaaf. Carve The Mark krijgt vier sterren van me. Ben je nu benieuwd geworden naar dit boek? Je kunt hem hier bestellen. Of gewoon even langs gaan in Bilthoven of De Bilt.

Carve The Mark is gekregen voor deze recensie van Unieboek|Het spectrum. Bedankt!
Deze recensie verscheen eerder ook op Pluizenbol.nl.
(Beeldmateriaal van Liz)