Recensie: A Court of Wings and Ruin

A Court of Wings and Ruin is het derde deel in de A Court of Thorns and Roses-serie, daardoor kunnen en zullen zeker spoilers instaan voor A Court of Thorns and Roses en A Court of Mist and Fury. Als je de serie nog niet gelezen hebt, raad ik je aan om hier te stoppen.

A Court of Wings and Ruin is ook meteen het laatste boek over Rhysand en Feyre, maar er komen meer boeken – spinoffs – over andere personages. Zelf ben ik heel benieuwd voor wie Sarah gaat kiezen.

Naar dit derde deel was ik trouwens ook supernieuwsgierig. Met mij de halve wereld, geloof ik. Al weken werd er naartoe geleefd en iedereen kon niet wachten op twee mei. Vorig jaar had ik dat bij het tweede deel ook heel erg, maar door dat deel werd ik een beetje teleurgesteld, dus ik was bang dat het nu weer zou gebeuren en dus hoopte ik maar niet teveel.

Bij de boeken van Sarah J. Maas’ duurt het altijd wel even voor ik erin zit. Het zijn geen boeken waar ik na de tweede bladzijdes al helemaal in het verhaal zit. Ik moet altijd even wennen, zelfs al is het een vervolg op het boek ervoor. Maar als ik er eenmaal in zit, gaat het vlot. Op de een of andere manier kon ik A Court of Wings and Ruin maar niet loslaten en moest ik erin blijven lezen. Ik kon niet anders dan lezen, lezen, lezen en dat heb ik dan ook gedaan. Niet in een ruk, daar was ‘ie echt te dik voor.

Ondanks de zevenhonderd pagina’s had ik het boek in vier (!) dagen uit. Heel wat anders dan bij A Court of Mist and Fury waar ik maar niet doorheen kwam.

A Court of Wings and Ruin is intens. Pff zeg. Vooral de laatste tweehonderd bladzijdes zijn heftig en intens. Sarah waarschuwde al dat we drank, sigaretten en tissues nodig hebben en ja, dat klopt ook echt wel. Pfff! Helaas had ik ze geen van drieën. Toen ik het boek dichtsloeg, zat ik even voor me uit te kijken, terwijl ik me een emotionele achtbaan voelde. Want. WAT. EEN. BOEK.   

Emotionele gebeurtenissen: Check, check, check
Onverwachte plotwendingen: dubbelcheck
Toffe personages: Check

Het boek zit vol met emotionele gebeurtenissen, vol met dingen die me toch wel een traantje weg lieten pinken of alleen even slikken. Dat had ik niet verwacht, dus het was een verrassing, maar ik ben er blij om, want dat betekent dat een boek raakt. Of in elk geval: bij mij.

Ook wemelt het boek van de onverwachte plotwendingen, van dingen die niet zijn wat het lijkt. Van dingen waarbij ik hardop ‘Nee!’ schreeuwde en het boek in een hoek wilde gooien om daarna Sarah een boze mail te schrijven over waarom ze dat toch kon doen.  

Soms vind ik alleen de hoofdpersoon leuk, soms alleen de bijpersonages. Maar in dit boek vind ik eigenlijk iedereen leuk. Feyre, de hoofdpersoon, vind ik tof. Je ziet ook duidelijk de ontwikkeling en zeker tussen boek twee en drie zit een flink verschil. Feyre is gewoon lekker badass. Ze is eigenwijs en doet haar eigen ding, maar dat klopt ook wel. Als ze braaf zou luisteren, dan zat ze nog altijd bij Tamlin.

Ik hou van Nesta. En van Azriel. En van Cassian. En van Mor. En van Lucien. En van Amren. En van Rhys. Niet per se in deze volgorde overigens. Eigenlijk vind ik bijna iedereen leuk. Zelfs de vijanden weten emotie op te roepen.

A Court of Wings and Ruin is voor mij het beste boek van de serie. Veel mensen zullen het niet met me eens zijn, maar gelukkig mag ik mijn eigen mening hebben. Al vind ik de hele serie tot nu toe erg goed, maar voor mij is deel drie net even beter dan één en twee. Het liefste wil ik het A Court of Wings and Ruin nog een keer lezen en dat ga ik ook zeker doen.

Als je van sexy, volwassen fantasy met hele toffe personages houdt, dan moet je meteen aan A Court of Thorns and Roses (of Hof van Doorns en Rozen, want gelukkig is de serie vertaald) beginnen.

Ik wil dit boek graag tien vleermuizen geven in plaats van vijf sterren. Want waarom altijd sterren? A Court of Wings and Ruin heeft de verwachtingen meer dan waargemaakt en Sarah heeft zich weer eens bewijzen in hoe goed ze kan schrijven. Kan ik een klein beetje van dat talent krijgen?
Van mij krijgt A Court of Wings and Ruin vijf dikke, vette sterren.

Advertenties

Recensie ‘De Kids of Appetite’ – David Arnold

Op 21 april bespreken wij De Kids of Appetite van David Arnold met de Book Club. Liz kon niet wachten en heeft haar enthousiasme al op papier gezet. Zij geeft het tweede boek van Arnold maar liefst 4,5 sterren.

Schermafbeelding 2017-03-05 om 16.13.23

Vorig jaar werd mijn aandacht door De Kids of Appetite getrokken. Myrthe van Blossom Books vond dit boek zelfs net zo goed als Ik geef je de zon. Een boek dat ik ook erg tof vind en aanraad, dus ik werd erg benieuwd. Daarnaast trok het plot van De Kids of Appetite mij.

Door de lovende woorden en door de prachtige voorkant, kon ik niet wachten tot ik aan dit boek kon beginnen. Al weet ik als geen ander dat goede recensies de lat hoog leggen bij een boek, dat het dan soms juist heel erg tegenvalt. Ik heb nog nooit iets van David Arnold gelezen en ik had ook geen idee wat ik ervan kon verwachten. Gelukkig waren al die sterren bij dit boek dus wel echt terecht.

DeKoA

Ik snap volledig waarom Blossom Books dit boek heeft uitgegeven. Alleen al op de eerste tien bladzijdes zag ik minstens tien nieuwe favoriete quotes die ik stuk voor stuk wilde uittikken en op social media wilde gooien met de boodschap:
Lees dit en lees het NU.
Omdat ik niet kon kiezen, heb ik dan ook twee quotes toegevoegd, maar als ik een hele recensie, bestaande uit quotes moest schrijven, dan was dit ook gelukt.

Soms vind ik de Engelse covers mooier dan de vertaalde editie en soms is het andersom. In dit geval vind ik de cover van de Nederlandse editie die is ontworpen  door Lennart Wolfert (ook de designer van de cover van Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld) een stuk mooier dan de Engelse. En hij is zo, zo, zo fotogeniek. Had ik al gezegd dat hij zo mooi op foto’s past?

Arnold gebruikt wel lastigere woorden dan de meeste YA-auteurs waarvan ik boeken lees. Het is wat meer naar literatuur toe, maar dat maakt niet uit. Het gaat om de woorden, om het verhaal, om de boodschap. Sommige mensen vinden YA-boeken geen literatuur, zoals bijvoorbeeld de boeken van Herman Koch of Arnon Grunberg zijn. Voor mij maakt het niet uit wat voor genre het is: het verhaal trekt, niet het genre.

De Kids of Appetite heeft een vreemde sfeer. Eentje die ik onmogelijk kan beschrijven, maar die er is. Hij pakt je, zuigt je mee en laat je niet meer los tot je het boek uit hebt. Meteen vanaf de eerste bladzijde was ik benieuwd hoe het boek zou eindigen, wat voor dingen er allemaal tevoorschijn zal komen. David Arnold weet de nieuwsgierigheid bij zijn lezers goed op te roepen, moet ik zeggen. Het boek leest niet snel weg, omdat je alle mooie quotes wilt onthouden, bij alles stil wilt staan en alles wil opschrijven.

Kirk JohnWilkins

Het verhaal wordt verteld vanuit Mad en Vic, allebei personages die zowel geliefd als gehaat zijn door mensen. Allebei jonge mensen die geen gewone tieners zijn. Vic heeft een handicap, maar de nadruk ligt er niet op. Iets dat ik heel fijn vind. Het is er gewoon, meer niet. Af en toe wordt het genoemd, maar het vormt niet het hoofddoel van De Kids of Appetite. Hij is Vic, een van de Kids of Appetite en meer niet.

Hou je van Ik geef je de zon en De hemel begint bij je voeten van Jandy Nelson? Hou je van mooie quotes? Dan is De Kids of Appetite ook echt iets voor jou. Het boek krijgt vierenhalve sterren van mij.

 

 

Recensie ’54 minuten’ – Marieke Nijkamp

Wij hadden het geluk dat Marieke Nijkamp te gast was op de lancering van It’s LIT.
Na het interview met Sayonara had iedereen de kans om haar het hemd van het lijf te vragen. De open en humoristische persoonlijkheid van Marieke maakte iedereen meer dan nieuwsgierig. Ruim een half jaar later wordt 54 minuten besproken door Eileen. En wat een bijzonder boek is dit! Het boek is eerst in het Engels verschenen en heeft een lange tijd op New York Times bestsellerlijst gestaan. Eileen beschrijft hieronder waarom dit een boek is om te onthouden – vergeten is geen optie. Bereid je voor op het allerergste.

yaprom

“En ik ga vanbinnen ook een beetje dood.”

Altijd als er een boek is die veel mensen aanspreekt, word ik sceptisch en raak ik bang dat het boek gaat tegenvallen. Maar dan heb je 54 minuten van Marieke Nijkamp en ik kan eindelijk mensen weer vertrouwen en schrijvers wantrouwen.

Het begin van een nieuw semester. Nieuwe kansen, nieuwe tijden. Niemand die je voorbereid dat niet alleen de toespraak van de conrector hel zal worden. Als een jongen met een geweer de aula binnendringt en de touwtjes in handen neemt, is niemand zijn leven meer zeker.

Marieke Nijkamp neemt je in een adembenemende snelheid mee naar de paniek die zoiets teweeg brengt. In een gedurfde schrijfstijl zet ze een afschuwelijk tafereel neer en geeft ze je genoeg ruimte om je te hechten aan karakters, voordat ze alla George R. R. Martin stijl karakters voor je ogen ombrengt. Niet alleen de karakters in het boek huilen.

Met 311 pagina’s is het boek niet te dun voor de snelle lezers maar ook niet te dik om mensen af te schrikken.
Wat ik bewonderenswaardig vond is het feit dat ze een nieuwe schrijfster is en dat het haar lukt om in de ik-vorm te schrijven zonder dat je informatie mist. Het wisselen van point of view brengt snelheid in het verhaal en zorgt voor een brede kijk in wat er precies vooraf aan de schieting is gegaan. Ze bespreekt moeilijke onderwerpen, maar gaat er niet gedetailleerd op in, waar ze op die manier niemand mee voor het hoofd stoot.

54-minuten

Foto van Liz

Het boek leest van begin tot eind in sneltreinvaart. Het wisselen van point of view kan soms wat verwarring opleveren, maar na een pagina of 100 heb je duidelijk door wie nou wie is en hoe de relaties onderling zijn. Zelf zou ik dit boek niet aanraden aan jongere tieners of gevoelige mensen, maar aan de andere kant: dit is helaas de realiteit, dit kan in Nederland ook gebeuren.

Eerlijk is eerlijk, ik heb na het lezen van dit boek even de tijd nodig gehad om mijn emoties weer te vinden. Wat een verschrikkelijke achtbaan van emoties! Vreugde, verdriet maar vooral het gevoel naast de karakters te staan en ze te willen beschermen tegen alle verschrikkingen.
Wat een afschuwelijk goed boek, wat een aanrader!

Eileen

Bestel hier: NL / EN

Recensie ‘Carve The Mark’ – Veronica Roth

Carve The Mark is een boek waar heel veel mensen naar uitkeken. Dit is namelijk het nieuwste boek van bestsellerschrijfster Veronica Roth. Met de Divergent-serie maakte ze naam en zorgde ze ervoor dat heel de wereld haar leerde kennen.

In eerst instantie was ik niet enthousiast, omdat ik niet zo goed wist of het mijn ding was. En bovendien vond ik het laatste deel van Divergent helemaal niets, dus ik was een beetje huiverig ervoor. Toch besloot ik om het boek te lezen, mede door de voorkant. Mooie voorkanten werken altijd als een soort magneet voor mij. De voorkant van Carve The Mark is gewoonweg supermooi. Simpel, maar door het kleurgebruik is ‘ie zo gaaf. Meestal heb ik dan ook – ten onrechte soms – in mijn hoofd dat het boek wel goed moet zijn. Maar in dit geval ging het gelukkig wel op, want dit boek was tof.

Het verhaal speelt zich af in een onbekend universum. Cyra, de zus van de tiran Ryzek, heeft een bijzondere pijnlijke gave, die handig wordt ingezet door haar broer om zijn vijanden te martelen. Maar Cyra is veel meer dan een wapen in handen van haar broer: ze is snel, veerkrachtig en slimmer dan hij denkt. Wanneer Akos uit het naburige rijk Thuve als gevangene in Cyra’s wereld terechtkomt, lijkt de vijandschap tussen hun landen en hun families onoverkomelijk.

veronicarothcarvethemark2In het begin moest ik er echt in komen. Eigenlijk had ik toch een beetje een boek verwacht zoals Divergent, ook al is dit een compleet nieuw boek. Maar daar lijkt het dus echt totaal niet op, dus als je dat verwacht, word je teleurgesteld.
Toen ik eenmaal gewend was aan de ietwat bijzondere namen, vloog ik er doorheen. Tip: lees dit artikel over de uitspraak van de namen.

veronicarothcarvethemark

De schrijfstijl van Veronica Roth zorgt dat je in Carve The Mark meegesleurd wordt en wilt blijven lezen. Het boek is niet heel dun, maar ik vloog er doorheen toen ik er inzat. Toen had ik helemaal niet meer het idee dat het boek zo dik was. Carve The Mark staat bol van de spanning en je hebt elk moment het gevoel dat er iets kan gebeuren. Nee, beter gezegd, je weet dat er elk moment iets kan gebeuren en dat is ook voelbaar.

Dit boek wordt verteld vanuit twee personages met ieder een heel eigen standpunt en denkwijze. Hierdoor leer je beide personages goed kennen. Niet alleen zijzelf, maar ook hoe de ander is vanuit hun oogpunt. Daarnaast is er in Carve The Mark gekozen voor zowel de eerste persoon (Cyra) als voor de derde (Akos). Daardoor hebben ze allebei een heel ander soort stem en ook een andere soort vertelwijze.
Ik vind het leuk dat de personages Akos en Cyra allebei totaal anders zijn. Zij is eigenwijs, hij is rustig en meer bedachtzaam. Maar ze hebben een ding gemeen: voor hun dierbaren gaan ze heel ver, omdat ze van ze houden.

Soms moet je kiezen voor boeken buiten je comfortzone en ontdekken dat die boeken soms ook geweldig zijn. Ik ben blij dat ik toch Carve The Mark ben gaan lezen, want ik vond het tof. Ik ben heel benieuwd naar het tweede deel van deze nieuwe serie. Haar andere serie vond ik tegenvallen in het tweede en derde deel, dus ik hoop dat dat hierbij niet gebeurt. Dat zal meer dan zonde zijn, want het is nu gaaf. Carve The Mark krijgt vier sterren van me. Ben je nu benieuwd geworden naar dit boek? Je kunt hem hier bestellen. Of gewoon even langs gaan in Bilthoven of De Bilt.

Carve The Mark is gekregen voor deze recensie van Unieboek|Het spectrum. Bedankt!
Deze recensie verscheen eerder ook op Pluizenbol.nl.
(Beeldmateriaal van Liz)