Recensie ‘De Kids of Appetite’ – David Arnold

Op 21 april bespreken wij De Kids of Appetite van David Arnold met de Book Club. Liz kon niet wachten en heeft haar enthousiasme al op papier gezet. Zij geeft het tweede boek van Arnold maar liefst 4,5 sterren.

Schermafbeelding 2017-03-05 om 16.13.23

Vorig jaar werd mijn aandacht door De Kids of Appetite getrokken. Myrthe van Blossom Books vond dit boek zelfs net zo goed als Ik geef je de zon. Een boek dat ik ook erg tof vind en aanraad, dus ik werd erg benieuwd. Daarnaast trok het plot van De Kids of Appetite mij.

Door de lovende woorden en door de prachtige voorkant, kon ik niet wachten tot ik aan dit boek kon beginnen. Al weet ik als geen ander dat goede recensies de lat hoog leggen bij een boek, dat het dan soms juist heel erg tegenvalt. Ik heb nog nooit iets van David Arnold gelezen en ik had ook geen idee wat ik ervan kon verwachten. Gelukkig waren al die sterren bij dit boek dus wel echt terecht.

DeKoA

Ik snap volledig waarom Blossom Books dit boek heeft uitgegeven. Alleen al op de eerste tien bladzijdes zag ik minstens tien nieuwe favoriete quotes die ik stuk voor stuk wilde uittikken en op social media wilde gooien met de boodschap:
Lees dit en lees het NU.
Omdat ik niet kon kiezen, heb ik dan ook twee quotes toegevoegd, maar als ik een hele recensie, bestaande uit quotes moest schrijven, dan was dit ook gelukt.

Soms vind ik de Engelse covers mooier dan de vertaalde editie en soms is het andersom. In dit geval vind ik de cover van de Nederlandse editie die is ontworpen  door Lennart Wolfert (ook de designer van de cover van Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld) een stuk mooier dan de Engelse. En hij is zo, zo, zo fotogeniek. Had ik al gezegd dat hij zo mooi op foto’s past?

Arnold gebruikt wel lastigere woorden dan de meeste YA-auteurs waarvan ik boeken lees. Het is wat meer naar literatuur toe, maar dat maakt niet uit. Het gaat om de woorden, om het verhaal, om de boodschap. Sommige mensen vinden YA-boeken geen literatuur, zoals bijvoorbeeld de boeken van Herman Koch of Arnon Grunberg zijn. Voor mij maakt het niet uit wat voor genre het is: het verhaal trekt, niet het genre.

De Kids of Appetite heeft een vreemde sfeer. Eentje die ik onmogelijk kan beschrijven, maar die er is. Hij pakt je, zuigt je mee en laat je niet meer los tot je het boek uit hebt. Meteen vanaf de eerste bladzijde was ik benieuwd hoe het boek zou eindigen, wat voor dingen er allemaal tevoorschijn zal komen. David Arnold weet de nieuwsgierigheid bij zijn lezers goed op te roepen, moet ik zeggen. Het boek leest niet snel weg, omdat je alle mooie quotes wilt onthouden, bij alles stil wilt staan en alles wil opschrijven.

Kirk JohnWilkins

Het verhaal wordt verteld vanuit Mad en Vic, allebei personages die zowel geliefd als gehaat zijn door mensen. Allebei jonge mensen die geen gewone tieners zijn. Vic heeft een handicap, maar de nadruk ligt er niet op. Iets dat ik heel fijn vind. Het is er gewoon, meer niet. Af en toe wordt het genoemd, maar het vormt niet het hoofddoel van De Kids of Appetite. Hij is Vic, een van de Kids of Appetite en meer niet.

Hou je van Ik geef je de zon en De hemel begint bij je voeten van Jandy Nelson? Hou je van mooie quotes? Dan is De Kids of Appetite ook echt iets voor jou. Het boek krijgt vierenhalve sterren van mij.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s